FANDOM


Emilia Kasandra Roth (ur. 6 kwietnia 1994) - młodsza siostra Anzelma Roth.

Etymologia imienia Edytuj

Pierwsze imię Emilii wywodzi się z łaciny i oznacza osobę gorliwą, pilną, żarliwą (łac. aemulus - rywal, konkurent, zawodnik). Drugie imię pochodzi od mitycznej Kasandry, wieszczki i królewny trojańskiej. Według legendy, Kasandra była córką króla Troi, Priama, i jego żony Hekabe, oraz bliźniaczą siostrą Helenosa. Zakochany w niej Apollo dał jej dar widzenia przyszłości, jednak Kasandra nie odwzajemniła jego miłości. Rozgoryczony Apollo rzucił na nią klątwę, sprawiając, że nikt nie wierzył w jej przepowiednie. Dramatycznych ostrzeżeń Kasandry nikt nie słuchał, dlatego nie udało się zapobiec upadkowi Troi. Po zdobyciu miasta przez Achajów, została wywieziona do Myken jako branka króla Agamemnona. Urodziła mu synów-bliźniaków – Teledamosa i Pelopsa. Także Agamemnon nie wierzył jej przepowiedniom. Kasandra zginęła razem z nim i dwoma synami, zamordowana przez żonę Agamemnona, Klitajmestrę i jej kochanka Ajgistosa (Egista). Jej imię stało się synonimem złowróżbnej prorokini, wieszczącej nieszczęście.

Dzieciństwo Edytuj

Emilia urodziła się jako młodsza siostra Anzelma. Wczesne lata spędziła na wsi, bawiąc się z bratem i dziećmi z okolicy. Zanim poszła do szkoły, opanowała płynne czytanie, pisanie, zasady gramatyki i ortografii. Była dzieckiem bardzo zdolnym, inteligentnym i wrażliwym. Chętnie pomagała innym, broniła słabszych, liczyła się ze zdaniem swojej matki i starszego brata. Bardzo łatwo wpadała w złość i histerię. Od osób, na których jej zależało oczekiwała bezwzględnej lojalności i oddania.

Cierpiała na nerwicę natręctw, polegającą na odczuwaniu niekontrolowanego wewnętrznego przymusu szantażowania swoich bliskich kuriozalnymi pragnieniami (np. aby matka przepraszała ją dziesięć razy dziennie za to, że żyje, lub brat pozwalał jej się bić). Wstydziła się bardzo tych pragnień i nic dziwnego, że nie potrafiła otwarcie o nich mówić. Czasami szła ze sobą na kompromis i np. biła brata bardzo delikatnie gdy ten spał, lub wymuszała od matki słowo "przepraszam" na inne sposoby. Gdy półśrodki przestawały wystarczać, zadręczała się, próbując wymyślić jakiś inny sposób, by jej życzenia zostały spełnione, czyli wymusić czyjąś uległość bez informowania o swoim pragnieniu. Pragnienia te zmieniały się bardzo płynnie. Czasami była to potrzeba usłyszenia słowa "przepraszam" lub zgody na uderzenie kogoś, lecz równie często Emilia potrzebowała jakiegoś wyznania (np. że matka bardziej kocha ją niż Anzelma). Dziewczynka bardzo cierpiała z powodu swoich potrzeb, na które nie miała wpływu i które budziły w niej przerażenie. Odczuwała silne wyrzuty sumienia. Czasami jednak jej pragnienia nie były w ogóle związane z uległością i podporządkowaniem, a dotyczyły chęci podzielenia się jakąś informacją, obserwacją lub fantazją, której bardzo się wstydziła. Ciężko więc uznać ją za dziecko bezwzględne i pozbawione uczuć. Jej obsesja dotyczyła nie tyle relacji z konkretnymi osobami, co fanatycznej potrzeby przełamywania w sobie wszelakiego wstydu.

W dzieciństwie posiadała kilka bliższych relacji, między innymi z Claudią Divin. Rozpadły się one jednak niedługo po tym, jak dziewczynka poszła do szkoły. Było to związane z nieumiejętnością skupienia się na więcej niż jednej relacji równocześnie, a dzieci w szkole przeważnie trzymały się w większych grupach, w których Emilia nie potrafiła się odnaleźć. Do jednej z takich grup dołączyła Claudia. Dziewczynki nie straciły kontaktu, jednak ich zażyłość zaczęła się powoli osłabiać, aż w końcu umarła śmiercią naturalną.

Emilia miała lalkę Madeleine, którą traktowała jak prawdziwego człowieka. Nie mogła pogodzić się z tym, że Madeleine jest tak mała, nie rosną jej włosy, nie potrafi samodzielnie stać i ludzie nie słyszą jej mowy. To wszystko przeczyło jej człowieczeństwu, co frustrowało dziewczynkę. Emilia karmiła Madeleine regularnie, kładła ją spać, codziennie kąpała. Frustrowała się, że matka nie chce uznać jej przyjaciółki za własną córkę, i przez to nie mogą być siostrami. Kiedyś, podczas zabawy, Claudia urwała Madeleine głowę, bo w inny sposób nie dało się założyć lalce sukienki. Oczywiście głowę z powrotem dało się założyć, co Claudia zaraz uczyniła, jednak Emilia nie przestawała myśleć o tym zdarzeniu całymi dniami i nocami, bo nie wiedziała, czy może nadal uważać Madeleine za żywą osobę. Czaszka jej przyjaciółki okazała się bowiem wewnątrz pusta. Poza tym Emilia była świadoma, że ludzie nie mogą odrywać i przykręcać sobie głów. Aby to usprawiedliwić (cdn)

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki